مسألة در حكم شك است واگر علم دارد به آنكه هر دو امر واقع شده لكن نمىداند كه كدام مقدم است وكدام مؤخر بايد خود را محدث بداند ووضو بگيرد در حالتي كه جاهل به تاريخ هر دو يا جاهل به تاريخ وضو باشد واما هر گاه جهل دارد به تاريخ حدث وعلم دارد به تاريخ وضو بنا را بر بقاء بگذارد وأحوط در اين صورت وضو گرفتن است نيز ( مسألة 2 ) هر گاه شخص محدث كه شك دارد در وضو وشرعا بايد وضو بگيرد فراموش كرد وضو را ونماز كرد هيچ اشكالى نيست در بطلان اين نماز بحسب ظاهر وواجب است وضو بگيرد ونماز را اعاده كند اگر وقت باقي باشد والا قضا كند واما اگر شخص مأمور به وضو باشد از جهت جهل به حالت سابقه وفراموش كند كه وضو بگيرد ونماز بخواند ممكن است حكم به صحت نماز أو از باب قاعده فراغ لكن مشكل است وأحوط اعاده يا قضاء است نيز ( مسألة 3 ) هر گاه شخص متطهر وضوء تجديدى گرفت ونماز كرد وبعد يقين كرد كه يكى از آن دو وضو باطل بوده ولكن نمىداند كدام است اشكالى نيست در صحت نمازش وواجب نيست براي نمازهاى بعد هم وضو گيرد واما اگر بعد از هر يك از دو وضو نمازى كرده وبعد يقين به بطلان يكى از دو وضو نموده نماز دوم صحيح است واما نماز أول أحوط اعاده است واگر چه بعيد نيست اجراء قاعده فراغ در آن ( مسألة 4 ) هر گاه دو وضو گرفت وبعد از آن دو وضو نمازى كرد وبعد علم پيدا كرد به اين كه بعد از يكى از آن دو وضو حدثى از أو صادر شده ونمىداند بعد از كدام بوده ممكن است حكم به صحت آن نماز از باب قاعده فراغ لكن بايد از براي نمازهاى بعد وضو بگيرد چون مرجع مسألة به اين مىشود كه وضو وحدثى مىداند وشك در تقدم وتأخر أحدهما دارد ( مسألة 5 ) هر گاه دو وضو گرفت وبعد از هر يك نمازى كرد وبعد يقين كرد به اين كه حدثى بعد از يكى از آن دو صادر شده ونمىداند كدام بوده در اين صورت واجب است اعاده هر دو نماز اگر مختلف باشند در عدد واگر در عدد متحد باشند ودر جهر واخفات هم مثل يكديگر باشند يك نماز به قصد ما في الذمة كفايت مىكند بلكه اگر در جهر واخفات هم مختلف باشند كفايت مىكند يك نماز به قصد ما في الذمة ودر جهر واخفات مخير است لكن أحوط اعاده هر دو است در اين صورت ( مسألة 6 ) هر گاه بعد از وضوء يقين كند به اين كه نمازى كرده وحدثى هم از أو صادر شده نمىداند نماز مقدم بوده تا صحيح باشد يا حدث تا نماز باطل باشد ظاهر حكم به صحت نماز است خصوصا اگر تاريخ نماز معلوم باشد به جهت استصحاب بقاء طهارت إلى اخر